Μεγαλώνοντας στην Ελλάδα χωρίς δικαιώματα

Γεννιέσαι στην Ελλάδα. Μεγαλώνεις εδώ. Πας σε ελληνικό σχολείο. Ίσως αποφοιτείς από ίδρυμα ανωτάτης εκπαίδευσης. Και μετά πρέπει να βρεις γρήγορα δουλειά για να πάρεις άδεια παραμονής διότι είσαι παιδί μεταναστών.

Την χώρα που σε μεγάλωσε την ξέρεις. Την χώρα από την κατάγεσαι ίσως και καθόλου. Ανήκεις παντού και πουθενά. Ακούς έννοιες εννοείς όπως “νόμος του αίματος” και “νόμος του εδάφους”, ιθαγένεια και υπηκοότητα ( οι τελευταίες δυο ταυτίζονται στην Ελλάδα). Αναρωτιέσαι.

Ωραίες, οι φιλοσοφικές κουβέντες και είμαι και λάτρης αυτών. Αλλά μου αρέσουν και οι πράξεις. Βλέπω κινήσεις της κυβέρνησης για να δοθεί το δικαίωμα ψήφου στους μετανάστες σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης και το επικροτώ. Καιρός ήταν. Αλλά τα παιδιά δεν ψηφίζουν όμως και δικαιούνται να είναι πρώτα παιδιά και να μεγαλώσουν χωρίς περιττά προβλήματα.

Πλησιάζει και η 28η Οκτωβρίου και ούτε που θέλω να φανταστώ μια πιθανή φασαρία περί σημαίας. Τέτοιες μέρες την θυμούνται την σημαία. Όταν κρέμονται δείγματα αυτής από δημόσια κτήρια δεν μας πειράζει. Μας πειράζει η καταγωγή του παιδιού που θα την σηκώσει εκείνη την ημέρα.

To διατύπωσε καλύτερα από μένα ο Κώστας Γαβράς,με αφορμή το Τρίτο Παγκόσμιο Φόρουμ: «Όλοι όσοι ξεχωρίζουν για το ταλέντο τους, ανεξαρτήτως τις καταγωγής τους ή των γονιών τους, θα πρέπει να γίνονται αμέσως σεβαστοί και αποδεκτοί και εδώ. Αλλά όχι μόνο αυτοί, για να μην παρεξηγηθούμε. Όλα τα παιδιά που γεννιούνται εδώ θα πρέπει να τύχουν ανθρώπινης και ίσης μεταχείρισης. Έτσι λειτουργεί η δημοκρατία, αυτός είναι ο σωστός δρόμος μια ευνομούμενης πολιτείας.»

Konstantina Zoehrer